مسئله ی مرگ و زندگی

15.00

عنوان: مسئله مرگ و زندگی

نویسندگان: اروین یالوم؛ مریلین یالوم

مترجم: الهام شریف

ناشر: نواندیش

موضوع: روان پزشکان- ایالات متحده- سرگذشتنامه/ همسران بیماران سرطانی/ میلوم- ایالات متحده- بیماران- سرگذشتنامه

رده سنی: بزرگسال

تعداد صفحات: 263

 

تعداد:
مقایسه

توضیحات

کتاب مسئله مرگ و زندگی، اثری از زوج درمانگر، اِروین دی. یالوم و مریلین یالوم است که در آن درباره عشق، فراق و آنچه در پایان عمر اهمیت دارد، نوشته‌اند. شرح حالی زیبا، عاشقانه و گاهی دردناک که از موضوع پایان زندگی سخن می‌گوید.

 

درباره کتاب مسئله مرگ و زندگی

مسئله مرگ و زندگی کنایه‌ای است که همیشه در باب اهمیت موضوع به کار می‎‌بریم اما این بار داستان واقعا درباره مرگ و زندگی است. داستان زیبایی که شرح خاطرات جالب زوج درمانگر، اروین یالوم و همسرش مریلین یالوم است و با نگاه به پایان زندگی نوشته شده است.

روانشناسی مادیگرا، شاید همیشه مرگ را نادیده بگیرد و یا سعی کند از آن فرار کند. اما نویسندگان این اثر با شجاعت با مسئله پیری و مرگ که در پی آن می‌آيد مواجه شده‌اند و در يادداشت‌هايی کوتاه زندگی خود را نوشته‌اند.

زندگی که به این مرحله نزدیک می‌شود و باید متناسب با آن تغییر کند. این کتاب را باید اثری ممتاز در این زمینه دانست چراکه از نقش پختگی و تجارب انسانی صحبت می‌کند و دیدگاهی شاید کمی متفاوت از دیدگاه جامعه را به ما بدهد.

کتاب مسئله مرگ و زندگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

مسئله مرگ و زندگی را به تمام علاقه‌مندان به آثار یالوم پیشنهاد می‌کنیم. اگر دوست دارید درباره موضوع مرگ بخوانید و بدانید، این کتاب گزینه مناسب شما است.

مسئله ی مرگ و زندگی

 

درباره اروین. د یالوم

اروین دیوید یالوم روانپزشک اگزیستانسیالیست اهل آمریکا در سال ۱۹۳۱ در واشنگتن به دنیا آمد. اروین یالوم در رشته پزشکی و سپس در رشته روانپزشکی تحصیل کرد و پس از آن استاد دانشگاه استنفورد شد.

وی در دوران استادی در این دانشگاه الگوی روانشناسی هستی‌گرا یا اگزیستانسیال را پایه‌گذاری کرد. یالوم در دوران زندگی خود آثار دانشگاهی متعددی تألیف کرده‌ است و چند رمان موفق نیز دارد.

بیشترین شهرت اروین یالوم مربوط به رمان‌های روان‌شناختی وی و به‌خصوص رمان مشهور وقتی نیچه گریست است.

از میان کتاب‌های دیگر او می‌توان به مسئله اسپینوزا، دروغگویی روی مبل، یالوم خوانان، مامان و معنی زندگی، آفریده‌های یک روز و خیره به خورشید اشاره کرد.

بخشی از کتاب مسئله مرگ و زندگی

سال‌ها خودم را محتاطانه به بازنشستگی نزدیک و آن را در مقادیر کم امتحان کرده‌ام. روان‌درمانی کار تمام عمرم بوده و تصور رهاکردن آن برایم دردناک است. اولین قدم به سمت بازنشستگی را زمانی برداشتم که تصمیم گرفتم در اولین جلسه مشاوره به بیمارانم اطلاع دهم که آن‌ها را تنها به مدت یک سال معاینه خواهم کرد.

به دلایل زیادی از کنارگذاشتن روانپزشکی متنفرم. بیشتر به این خاطر که از کمک‌کردن به دیگران بسیار لذت می‌برم و تا این لحظه از زندگی آن را به‌خوبی یادگرفته‌ام. دلیل دیگری که از گفتنش کمی خجالت می‌کشم، این است که دلم برای گوش‌دادن به آن همه داستان تنگ می‌شود.

من اشتیاقی سیری‌ناپذیر برای شنیدن داستان دارم، به خصوص آن‌هایی که بتوانم در تدریس و نوشتن به کار ببرم. از دوران کودکی عاشق داستان‌ها بودم و به جز سال‌هایی که به دانشکده پزشکی می‌رفتم، همیشه بی برو برگرد قبل از خواب کتاب می‌خواندم.

با این‌که نویسنده‌های صاحب سبکی چون جویس، نابوکوف و بنویل من را مبهوت خود می‌کنند داست‌سرایانی مثل دیکنز، ترولوپ، هاردی، چخوف، موراکامی، داستایفسکی، آستر و مک‌یوان را از ته دل تحسین می‌کنم.

اجازه بدهید داستانی درباره آن لحظه برای‌تان بگویم که فهمیدم باید روانپزشکی را کنار بگذارم.

چند هفته پیش، در چهارم جولای، چند دقیقه قبل از ساعت چهار بعدازظهر از مراسم جشنی که در پارکی همین حوالی برگزار شده بود، به خانه برگشتم و وارد دفترم شدم. قصد داشتم یک ساعتی را صرف جواب‌دادن به ایمیل‌هایم کنم. همین که پشت میزم نشستم صدای ضربه‌ای به در را شنیدم. در را باز کردم و زنی زیبا و میانسال را دیدم.

از او استقبال کردم و گفتم: «سلام، من اِروین یالوم هستم. دنبال من می‌گشتین؟»

«من امیلی هستم. یک روان‌درمانگر اهل اسکاتلند و ساعت چهار امروز با شما قرار داشتم.»

قلبم ریخت. وای نه! حافظه‌ام یک بار دیگر از کار افتاده بود.

سعی کردم خونسرد باشم و گفتم: «لطفاً بفرمایین تو. اجازه بدین برنامه کاری‌ام رو نگاه کنم.» دفتر قرار ملاقات‌هایم را باز کردم و از دیدن اسم «امیلی ای» که با حروف درشت در قسمت ساعت چهار بعد از ظهر نوشته شده بود شگفت‌زده شدم. امروز صبح اصلاً به ذهنم نرسیده بود که جدول برنامه‌های کاری‌ام را چک کنم. وقتی مغزم درست کار می‌کرد، البته اگر اصلاً درست کار می‌کرد، روز چهارم جولای با کسی قرار ملاقات نمی‌گذاشتم. بقیه اعضای خانواده‌ام هنوز در پارک مشغول جشن‌گرفتن بودند و زودتر برگشتن من و حضورداشتنم در دفتر کارم وقتی او آمد کاملاً شانسی بود.

«خیلی عذر می‌خوام امیلی اما امروز روز تعطیل ملی‌یه. من اصلاً برنامه‌ام رو چک نکرده بودم. از راه دوری تا اینجا اومدی؟»

«خیلی دور. البته همسرم باید برای کار به لس‌آنجلس می‌اومد؛ بنابراین من به هر حال امروز این قسمت دنیا بودم.»

کمی خیالم راحت شد: حداقل این همه راه از اسکاتلند نیامده بود تا فقط با کسی ملاقات کند که او را به خاطر نمی‌آورد. سعی کردم کاری کنم که احساس راحتی کند: به صندلی اشاره کردم. «لطفاً بشین امیلی. می‌تونم وقتم رو خالی کنم و الان باهات جلسه بذارم. اما لطفاً چند دقیقه‌ای من رو ببخش. باید برم و به خانواده‌ام خبر بدم که کسی نباید مزاحمم بشه.»

با عجله به خانه رفتم که تنها حدود سی متر با دفتر فاصله داشت و برای مریلین درباره قرار ملاقات غیرمنتظره‌ام یادداشتی نوشتم، سمعک‌هایم را برداشتم (معمولاً از آن‌ها استفاده نمی‌کنم اما امیلی صدای بسیار آرامی داشت). به دفتر برگشتم. همین که پشت میزم نشستم لپ‌تاپ را باز کردم.

«امیلی، من تقریباً آماده‌ام که شروع کنیم، اما چند دقیقه زمان لازم دارم تا دوباره ایمیلی که واسه‌ام فرستادی رو بخونم.» وقتی داشتم بیهوده کامپیوترم را جست‌وجو می‌کردم تا ایمیل امیلی را پیدا کنم، با صدای بلند زد زیر گریه. رو به او کردم و او تکه کاغذ تاشده‌ای را که از کیفش بیرون آورده بود به طرفم گرفت.

«این ایمیلیه که دنبالش می‌گردین. با خودم آوردمش چون پنج سال پیش، آخرین باری که همدیگه رو دیدیم باز هم نتونستین ایمیل من رو پیدا کنین.» با صدای بلندتری گریه‌اش را ادامه داد.

اولین جمله ایمیلش را خواندم: «طی ده سال گذشته در دو موقعیت مختلف با هم ملاقات کردیم (به طور کلی چهار جلسه) و شما کمک زیادی به من کردید و…» دیگر نتوانستم بخوانم: امیلی حالا با صدای بلند زار می‌زد و می‌گفت: «من نامرئی‌ام. من نامرئی‌ام. ما چهار بار همدیگه رو دیدیم و شما هنوز من رو نمی‌شناسین.»

با بهت یادداشتش را کنار گذاشتم و رو به او کردم. اشک روی صورتش جاری شد. در کیفش به دنبال دستمال کاغذی گشت اما چیزی پیدا نکرد و بعد به سمت جعبه دستمال کاغذی من که روی میز کنار صندلی‌اش بود دست دراز کرد، اما جعبه خالی بود. مجبور شدم به دستشویی بروم و چند تکه دستمال توالت را که هنوز روی لوله دستمال باقی مانده بود برایش بیاورم. دعا می‌کردم بیشتر از آن به دستمال نیاز نداشته باشد.

همان‌طور که مدت کوتاهی در سکوت نشسته بودیم، متوجه حقیقتی شدم! در این لحظه بود که فهمیدم، دیگر شایستگی لازم برای ادامه‌دادن حرفه‌ام را ندارم. حافظه‌ام زیادی ضعیف شده بود. پس رفتار حرفه‌ای‌ام را کنار گذاشتم، لپ‌تاپم را بستم و رو به او کردم. «امیلی من خیلی خیلی متأسفم. این جلسه تا الان بیشتر شبیه کابوس بوده.»

نکوداشت‌های کتاب مسئله مرگ و زندگی:

– مریلین و اروین چنان درخشان می‌نویسند که احساس می‌کنم آن دوره را در کنار آن‌ها زندگی کرده‌ام. این کتاب به ما موجودات فانی می‌آموزد که برای روز جدایی آماده شویم. (کاترین مانیکس، نویسنده‌ی کتاب پرفروش پایان در ذهن: مردن، مرگ و حکمت در عصر انکار)

– کتابی که به‌ مانند اروین و مریلین یالوم، بزرگ و فوق‌العاده است. (آرتور کلاینمن، نویسندۀ روح مراقبت)

– عاشقانه‌ای شگفت و فراموش‌نشدنی، کتابی که گذشته و حال را درمی‌نوردد. (جوآن کاچیاتوره، نویسنده‌ی تحمل غیرقابل‌تحمل‌ها)

– دو استاد برجسته و شرکای مادام‌العمر، درحالی‌که با پیری، آسیب‌‌پذیری و مرگ دست‌وپنجه نرم می‌کنند، در مواجهه‌ای صادقانه با ناپایداریِ زندگی، به ارزش عمیق‌تری از آن پی می‌برند. (فرانک اوستاسسکی، نویسنده‌ی پنج دعوت: آنچه مرگ می‌تواند در مورد زندگی به ما بیاموزد)

– یک داستان عاشقانه‌ی عمیق با درس‌هایی برای چگونگی زندگی و مرگ. (Kirkus Reviews)

فهرست مطالب کتاب

سرآغاز
فصل نخست: جعبه‌ی حیاتی
فصل دوم: نامعتبر شدن
فصل سوم: آگاهی از ناپایداری
فصل چهارم: چرا به خانه‌ی سالمندان نمی‌رویم؟
فصل پنجم: بازنشستگی: لحظه‌ی دقیق تصمیم‌گیری
فصل ششم: عقب‌نشینی و آرزوهای نوشُده
فصل هفتم: خیره به خورشید
فصل هشتم: بالاخره این مرگِ کیست؟
فصل نهم: رویارویی با پایان
فصل دهم: فکر کردن به خودکشی به کمک پزشک
فصل یازدهم: شمارش معکوس تا پنجشنبه
فصل دوازدهم: یک غافل‌گیری واقعی
فصل سیزدهم: پس حالا می‌دانی
فصل چهاردهم: حکم اعدام
فصل پانزدهم: بدرود به شیمی‌ درمانی – و به امید
فصل شانزدهم: از طب تسکینی تا مراقبت تسکینی
فصل هفدهم: مراقبت تسکینی
فصل هجدهم: توهمی آرام‌بخش
فصل نوزدهم: کتاب‌های فرانسوی
فصل بیستم: پایان نزدیک می‌شود
فصل بیست‌ویکم: مرگ از راه می‌رسد
فصل بیست‌ودوم: تجربه‌ی پس از مرگ
به یاد مى‌آوریم: رثاگویی برای مریلین
فصل بیست‌وسوم: زندگی یک آدم بالغ مستقل و جدا
فصل بیست‌وچهارم: تنها در خانه
فصل بیست‌وپنجم: میل جنسی و اندوه
فصل بیست‌وششم: عدم واقعیت
فصل بیست‌وهفتم: کرختی
فصل بیست‌وهشتم: کمک از شوپنهاور
فصل بیست‌ونهم: انکار آشکار شد
فصل سی‌ام: به بیرون گام نهادن
فصل سی‌ویکم: تردید
فصل سی‌ودوم: درباره‌ی خواندن کتاب‌های خودم
فصل سی‌وسوم: هفت درس پیشرفته در درمان اندوه
فصل سی‌وچهارم: تحصیلاتم ادامه دارد
فصل سی‌وپنجم: مریلین عزیز

کتاب های مرتبط

1- معرفی کتاب مسئله ی مرگ و زندگی در یوتیوب

2- معرفی کتاب مسئله ی مرگ و زندگی در آپارات

نقد و بررسی‌ها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

Show only reviews in فارسی (0)

اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “مسئله ی مرگ و زندگی”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.